این وبلاگ هم دیگه برام رنگ و بوئی نداره چون داشت چیزهایی رو بهم میداد که هیچ وقت توی خواب هم نمی دیدم اما یواش یواش داره اون چیزهایی رو که بهم داده ازم دونه دونه میگیره پس الان باید ببندمش چون نمیخوام برسه به خاطرات خوب و شیرین ام و اونا رو هم از من بگیره نمیخوام !!!!!!!!!!

به یاد اون یاسی که هیچ وقت عطرش از وجودم زدوده نمیشه و به یاد اون بادبزنی که همیشه مرحم تنهائی هام بود و براش درددل میکردم و به یاد همه اونهایی که به من نیرو دادند

شاید دیگه آخرین مطلب ام باشه ..........

بازهم باید سکوت را

         همچون یاس های کنار پنجره

                                         اختیار کنم

و دست هایی که به طرفم دراز می شود را

                             بدون هیچ اعتراضی بپذیرم

و به امید روزی بنشینم

       که دست های تو به سراغم بیاید

                     و زنجیر های پایم را بشکند

و آن روزیست که چشم های تو

     برای اولین بار به من خیره می شوند

                              و این نهایت آرزوی من است ...

حتی اگر بعد از آن

           مرا به باد دهی ...

...................................................................

- آری آغاز دوست داشتن است

                        گرچه پایان راه ناپیداست

   من به پایان دگر نیندیشم

               که همین دوست داشتن زیباست